“Bir neden aramak, sevgiyi yok eder. Sevilen bir şeye anlam uydurmak yalan söylemektir...” der, Pascal Quingard. İşte, kitabına, “Belleğin Kış Uykusu”na bu sözlerle başlıyor Mehmet Eroğlu. Sonrasında sanki bu sözü test eder gibi, “neden” aramaya davet ediyor bizleri, davet etmekle kalmıyor, nedenlerin kaynağını araştırırken karşımıza çıkanlara yüklediği anlamlar ile bizlere mutlu hayat ile acı hayat arasında şaşırtıcı tasvirleri ile ince bir çizgi çiziyor. Bu çizgiyi romanın sonunda aydınlanacak tuhaf olaylar ile aktarıyor kaleme alıyor...

Last.fm 'deki profilim de 20.000'ininci şarkımı da dinlemiş bulunuyorum. Bu güzide site müzik ile pek haşır neşir olmamı sağladı ya, nası keyif alıyorum anlatamam. Ayrıca dinlediğim şarkıları tanımak, müzik kültürü oluşturmak (ne kadar zayıftır bilemezsiniz -ne kadar da severim oysaki müziği-), yeni sanatçılar keşfetmek için birebir ayrıca...

Yap yap bitmiyor. Yaz yaz hiç bitmiyor... Eheh o kadar zamandan sonra dün ilk defa oturdum ve evdeki vaktimi programladım bayramın ilk günü... Bir bir iş listesi oluşturdum, adım adım tamamladım... Ona yakın eğitimin 7-8 sayfalık raporu. Webdeki birikmiş ufak tefek işlerim. Poi çevirmek. Örgü yapmak q: (buna yarıca değineceğim zaten). Kitabım ve dergimi okumak... Saat dörttü gece yatarken. Ama verimli bir gün geçirmiş olmak iyiydi...

Bir an ki unuttuğunu sandığın. Bir an ki, bir umut son an da ufacık bir mesaj ile. O kadar zaman ki, gecmesine rağmen hala varlığından etkilendiğin. Unutmak istemediğin. Hep hayatında olacağını bildigin. Yanında olmaktan, dokunmaktan, sesini duymaktan, tebessümünden, gözlerindeki ışıltıdan, içtenliğinden, samimiyetinden... Keyif aldığın. Mutlu olduğun. Bir mesaj işte. “ Geliyorum, görüşürmüyüz? ” Zamana yenik düşmeden...

Gece.. Hava kararmış. Otobüsün ışıkları sönmüş. Ben sessiz. Kulağımda müzik. Yüzümün yansıması kafamı yasladağım camda. Karanlığın ortasında gözüme takılan ateş böceği tadında ışıltılar. Hayat durmuş sanki. Ben keyifli. Mutlu. Gözüm bilekliğimde yer yer... Ve kulağımda ki müzik. Gladiator'un film müziklerinden; “now we are free”.

Nasıl da özlemişim yolculukta müzik dinlemeyi... Neredeyse bir ay olmuş bozulalı iPod'um.  Sonrasında Malatya, Ankara, İstanbul, İzmir güzergahları ne kadar da sıkıcı gelmişti. Şimdi de kulağımdaki müzik senin iPod'undan geliyor. Gözüm yine senin hediye ettiğin kitapta/dergide ki satırlarda. Ara sıra kaçırdığım gözlerim de çarpıyor koluma taktığın bilekliğe... Çantamda varlığını hissettiğim senin ajandan.

Biga’ya giderken yüreğimde ayrı bir heyecan da vardı tabi. Belki de ilk defa internet üzerinden tanıştığım ve uzun bir süre iletişim kurduğum; muhabbet/sohbet ettiğim, dertleştiğim... Ama sesini duymadığım, kendisini fotoğraflardan bildiğim, dokunmadığım, hissetmediğim birini görecektim.

Hafta sonuna girerken iki önemli sözüm vardı. Biri askere gidecek arkadaşımın veda gecesin katılmak. Arkadaşın birliğe teslim olmasını değil birliğe “katılmasını” kutlamak için...  Hayatta olduğu gibi askerliktede katılımı esas alan bu arkadaşıma şimdiden hayırlı teskereler dilerim...

Neler oluyor neler... Yine bi yazmadım üç haftaya yakın, lakin durgunluk sonrası pek hareketlenmeye başladım. Yeter okadar yattığım, dinledğim yahu değil mi? Zaten sıkılmıştım. Evde yatmamın dışında haftalık dans çalışmasına ve hangar toplantılarına katılmaya devam ederken şimdide 3 hafta önceden hayatıma düzenli bir şekilde juggling çalışmaları girdi.