Yazmak ya da yazamamak; bu aralar yazmamak üzerine odaklanmışken.. Öle şeyler oluyor ki yazasım geliyor ta derinlerden bi yerlerden. Tutamıyorum kendimi. Sonra ister istemez vazgeçiyorum. Bi refleks gibi, sadece. Sebepsiz.

Tam olarak bundan bir buçuk yıl önceydi dansa tekrar merhaba dediğimde. Çok sevdiğim bir arkadaşımında desteği ile... Desteklerin sayısı artarken kendimi latin dansı kurslarında buldum aynı arkadaşlarımın yönlendirmeleri ile. Mekanım olduydu Yıldız Teknik Üniversitesi'nin dans klübü'nün kış bahçesi. Sonra, salsa, cha-cha, rumba, jive, samba....

Her ne kadar yolculuk sebebim uzunun kısası kadar bir süreden sonra eğitim olsada ancak eğitimden sonra yazasım geldiğinde bir başlıkta sivil toplum altında görmek mümkün olacak. Zira şimdilik sadece yolculuktan bahsederken ne gerek var dedim sivil toplum kategorisine bu yazıyı eklemenin.

Çok değil daha bu ayın başıydı, "hooop bi dur bakim Ersin, bi yavaş. Bi fren." dediydim kendi kendime. Zorda olsa komutu verdikten bir ay sonra durabilmiştim ada'da. Meğer mesele durmak değilmiş. Zaten çorabı sökecek noktaya gelmişim. Bu komutta söküğün başını çeken ipin ucu oldu. Sonra arkası da geldi...

Bu bayramda evdeyim. Birazda hasta halimle. Geçen sene  neredeyse evde hiç kimse yokken bu sene aile tam takır burada, üstelik 5+1 olduk. Ben bunu yazarken de içeride kahvaltı hazırlıkları yapılıyor, şimdi de mutfağa doğru yol alma hazırlığında Can Dündar'ın yazdıklarını anımsıyorum ve aynı duyguları paylaştığım "Hergün Bayram"ı buradaki satırlarada döküyorum...

Göğüs sıkışması,
Nefes darlığı,
Hareket kısıtlılığı,
Pazartesi akşamı...

Benim çılgınlığımda bu.
Kusursuzcasına dolu dolu.

Kıpır kıpır edercesine içimdeki müzik çoşkusunu.

Adı gibi; fm 'imin son durağıdır bu...

Bugün canıma tak etti sonunda
Girdim facebooka hızlıca
Dayanamayıp daldım
Bütün uygulamalara