Geçtiğimiz hafta sonu adada buluşma vardı. Enstrumanını kapıpta gelenmi dersiniz, toplarını, labutlarını, poilerini, sopalarını yanından eksik etmeyen mi dersiniz... Konaklamaya niyetlenipte çadırlarını sırtlayanlarmı dersiniz... Ne derseniz deyin ama keyifli bir hafta sonu oldu.

1 Nisan Sokak Karnavalı'nı baştan sona anlatan, 17 dakikalık belgesel tadında bir filmi paylaşıyorum seve seve... Şimdiden iyi seyirler!... Indirmek isterseniz diyede buyrun linki http://74.52.238.226/~birnisan/film/1nisan07.wmv

Önceki iş yerimden ayrılalı hayli zaman oldu... Şimdilerde de reklam ajansında çalışıyorum ve eski iş yerimede bu kadar uzak kalmışken "aklımın ucundan herşey geçerdi ama bu gecmezdi" cinsiden TOG'un Faaliyet Raporu önüme gelince hayli gülümsedim; "hah bi bu eksikti, düşünürdümde, bu aklımdan geçmezdi işte... hemde bambaşka bir sektörde çalışıyorken" diye hayıflanıp durdum kendi kendime.

Sonunda dolu dolu bir günle, eğlenerek, müziğimizle, dansımızla, sesimizle... Kalemlerimiz ve boyalarımızla bıraktığımız izle. 1 Nisan'da İstiklal Caddesi'nde şenlik havasında, karnaval tadında neşe dolu bir gün geçirdik. Oysaki gün içinde iki saat olan musaitliğimi ve sonrasında olan kursumu da aldırış etmeyip İstiklala girdikten sonra hiç insanın çıkası gelmeyen bir duygu ile akşam ettim.

Bundan kısa bir süre önce Barış Panayırı’nda poi çevirirken tanıştığım arkadaşlar sokakta karnaval yapmak gibi birşeylerden bahsedince oldukça heyecanlanmıştım... Sevinmiştimde böylesi insanlarla tanıştığımada, sonrasında da tekrar buluştuk zaten, görüştük, konuştuk, eğlendik, müzik yaptık, poi çevirdik... Sonrasında ise....

Uzun bir aradan sonra tekrar iş hayatına dönmek içimi bi garip etsede epey özlemişim böylesi çalışmayı. Üstelik yıllar sonrada Taksim'den bu kadar uzak kalmışken bu kadar iç içe olmak, her sabah gün ışığı ile Taksim'de buluşmak ayrı bir güzellik oldu benim için. İşte bundan tam 6 yıl önce fast food'da çalışırken gecem gündüzüm Taksim olduydu, yaklaşıkta bir buçuk yıl sürdüydü... Şimdi tekrar dan aynı havayı soluyorum Cihangir'de, Reklam ajansında...

Bu aralar can sıkıntısı doruklara çıkıyor gibi. Ödemeler birikti, kazançlar duruldu, aksadı. Hem işler kesat hem kapılar kapalı. Beklediklerim de var ya artık umutsuzluğa kapılma endişesiyle başbaşa bırakmak üzereler beni nerdeyse... Dolayasıyla bu ay sonu önemli kararlar alabilirim. Hem işlerim ile ilgili hem sosyal çalışmalarım ve kurslarım ile ilgili.

Hrant Dink'in cenazesi sırasında cenaze aracını beklerken,
araç önümden geçerken, Sarı Gelin türküsünü dinlerken,
insanlar; on binler, Hrant Dink'ler...
Hrant Dink'i alkışlarla uğurlarken!

Kaç gündür yazamadım yine... Hafta sonu arkadaşlarımın henüz kurduğu derneğin, “Hangar Kültür Sanat Platformu”nun vizyon/misyon ve değerler çalışması için akşamdam biraraya geldik cumartesi günü bi dokuz kişi. Aynı zamanda bir çok gündem maddemizide oturduk konuştuk, tartıştık, kararlar aldık, eğlendik bi yandan, bi yandan da sohbet ettik ve her daim açık olan büfemizden; çıtır çerez, pasta, çikolata, cips, domates ve peynir ile besledik kendimizi :p e sabahıda bulduk neredeyse...

Önceki gün sabahlamanın verdiği yorgunukla ve son zamanlarımda ki uyku düzensizliğimi de yoluna sokmak için en geç iki de yatmaya çalışıyorum ki dünde kısmen başarabildim, lakin 3 e doğru uyumuşumdur herhal. Sabah için erkenden (mesela sekiz gibi)  uyanmak ve güne güzel bir kahvaltı ile keyifli başlama planı yaptım.