Bugün neredeyse bitmek üzere... Bense tüm gün evde vakit geçirdim. gerçi her ne kadar sabaha karşı 6 sularında uyumuş olsamda ve öğlen gibi kalmışsam; günü evde geçirmek canımı sıktı. Oysaki bugün Toplum Gönüllüsü arkadaşlarım beylerbeyin de huzur evine gittiler...

Bugün günlerden salı. Evdeyim, saat 11:31, uyanalı bir saat oldu. Kahvaltımı da yaptım, tek başıma. Bayramda. Kardeşlerim Muş'ta, anne baba 'yıda dün uğurladık, onlarda uzakta. İzmir'de... Akrabalar zaten burda değiller ya, ki zaten neredeyse 4üncü yılıma girdim memleketimden uzak zamanlarda...

3-4 gün önce arkadaşımın attığı e-postada gönderdiği linke tıkladım. YouTube 'nin sayfasına gitti. Free Hugs Campaign. Inspiring Story!.. 'li başlığı olan bir video. Şaşırdım. Heyecanlandım. Tüylerim diken diken oldu. Duygulandım... Neden mi?

Saatim tam olarak 00:01 'i gösterdiğinde girdim yönetim paneline bu mesajı yazmak için. Kendi kendimin bir bayramını kutlayayım istedim önce; bu kadar ekran başında, bu kadar parmaklarım kalavye üzerinde usul usul gezerken, bu kadar dijital.

Yine gün ağarıyor. Yine bilgisayar başındayım ben. Yine uykusuz, yine yorgun ve inatçı... Bilgisayara olan sevdam, kendimi geliştirme hevesim her geçen gün iyiden iyiye perçinleniyor ruhuma, ortaya ürün koydukça.

Bir sirkteyiz, oldukça yüksek iki direk arasına gerili uzunca bir ip ve üzerinde büyük bir cambazlikla yürüyen ben... daha önceleri 5 metre yükseklikte yürürken şimdi ise 100 metrede görüyorum kendimi.. bu ipi hayatımızda bilgi ile yaşam arasındaki ince çizgi olarak düşünürsek ve bu ipin kopma ihtimali olduğunuda...

Bir yıl daha geride kaldı... Bakalım kaç yılı daha geride bırakacağız, ancak her ne kadar yılları geride bıraksak ta geride bırakamadıklarımız da vardır... İşte her yıl ben bunları düşünürüm, dönüp bir de kendime bakarım. Geçmişime.