Festival geçeli 5 gün oldu. Üzerimde hala kalıntıları var. Pazar gecesinden sabaha kadar açık alandaki demir bariyellerden sahneye, büfelerden fuar alanına, ıvır zıvır malzemelere ve çer çöpe kadar ortalığı toparlamaca çalışmarı hayli yorucu oldu o geceye kalan 10-13 kişi için, tabiri caiz ise tam bir amele işi olan bu hammallık durumları...

GePGeNç FeSTiVaL'e GEL
http://www.gepgencfestival.net

11-16 Nisan'da santralistanbul'da...

Bir,

Süre,

Daha...

Nasıl bir keyifsizleşmedir bu, ansızın; birden, bütün neşe kaybolurcasına... Oysaki tuttuğu takımın galibiyetinin sevinci ile nasılda keyiflenmişti, her ikiside, ne çok. Belki de o keyif ve içine dolan umut ile araladı o odasının kapısını ve hiç istemediği soruyu duydu aralanan kapının ardından uzanandan.

Gözlerim kamaşıyor, çarşaf gibi serilmiş kar beyazından yansıyan gündüzün aydınlığı ile. Her taraf bembeyaz, bembeyazlık üzerinde yine beyaz bi toz bulut uçuyor rüzgarın desteği ile… Çarşaflık, beyazlık, hayatım gibi, durgun bi çok yer.

Bu aralar pek karışık. Malum bir önceki yazıdan da belli neler oldup bittiği; karışıklığın karmaşıklığı(!) Karışık olan bir ben olsam neyse diyeceğim ama.. sadece ben değil hayatımda karışık. İşlerde, güçlerde, kimi arkadaş, eş-dostlarda... Ve daha bi çok şey; hepsini yazamayacağım burada.

Zor. Çok zor. Bi anlasam içinde bulunduğum durumu. Hislerime bıraksam kendimi. Öylece, saf ve sade; aklımı, mantığımı karıştırmadan. Bir bilebilsem nasıl birşey olduğunu. Zor, gerçekten zor. Oysaki yazabilsem yazasım, anlatabilsem anlatasım var ne kadar da çok. Ya şimdi kimin sesiyle kendimi avutayım, kimin sözüyle... Kimin varlığıyla iyi hissedeyim kendimi.

Ve yine ben, yine ince klavyem; kendim gibi, ince ekranım; gözümü yormayan. Ve kelime işlemci; beyaz sayfa üzerinde birer birer sıralanan harfler, boşluklar, noktalama işaretleri; her bir vuruşuma klavye üzerinde parmaklarım ile; her bir tıkına karşılık gelen bir hareket.

"Bu dünyada gerçekten sevilen şeyler sevgililerin gözlerinde açan leylaklardır, gemilerin ışıkları, ders zilleri, bir kır manzarası, hatırlanan komşular, dostlar, bir çocuğun pazar günü, yitik sesler, insanın en gözde giysisi, güz ve bütün mevsimler, anı, evet, var olmanın toprağı ve suyu olan anı." -Truman Capote-

İnternet'ten uzak kalalı neler oluyor böyle; bugün youtube'daki profilime girmek istedimde, ne göreyim. Kocaman fontlarla ve kırmızı renkle "Bu siteye erişim mahkeme kararıyla engellenmiştir." diyor, devamında da açıklama şu; "T.C. Sivas 2. Sulh Ceza Mahkemesi 16/01/2008 Tarih ve 2008/11 nolu kararı gereği bu siteye erişim engellenmiştir." e birde ingilizcesi var daha da devamında "Access to this web site has been suspended in accordance with decision no: 2008/11 of T.R. Sivas 2nd Criminal Court of Peace."