Festival geçeli 5 gün oldu. Üzerimde hala kalıntıları var. Pazar gecesinden sabaha kadar açık alandaki demir bariyellerden sahneye, büfelerden fuar alanına, ıvır zıvır malzemelere ve çer çöpe kadar ortalığı toparlamaca çalışmarı hayli yorucu oldu o geceye kalan 10-13 kişi için, tabiri caiz ise tam bir amele işi olan bu hammallık durumları...

Bir,

Süre,

Daha...

Nasıl bir keyifsizleşmedir bu, ansızın; birden, bütün neşe kaybolurcasına... Oysaki tuttuğu takımın galibiyetinin sevinci ile nasılda keyiflenmişti, her ikiside, ne çok. Belki de o keyif ve içine dolan umut ile araladı o odasının kapısını ve hiç istemediği soruyu duydu aralanan kapının ardından uzanandan.

Gözlerim kamaşıyor, çarşaf gibi serilmiş kar beyazından yansıyan gündüzün aydınlığı ile. Her taraf bembeyaz, bembeyazlık üzerinde yine beyaz bi toz bulut uçuyor rüzgarın desteği ile… Çarşaflık, beyazlık, hayatım gibi, durgun bi çok yer.

Bu aralar pek karışık. Malum bir önceki yazıdan da belli neler oldup bittiği; karışıklığın karmaşıklığı(!) Karışık olan bir ben olsam neyse diyeceğim ama.. sadece ben değil hayatımda karışık. İşlerde, güçlerde, kimi arkadaş, eş-dostlarda... Ve daha bi çok şey; hepsini yazamayacağım burada.

Zor. Çok zor. Bi anlasam içinde bulunduğum durumu. Hislerime bıraksam kendimi. Öylece, saf ve sade; aklımı, mantığımı karıştırmadan. Bir bilebilsem nasıl birşey olduğunu. Zor, gerçekten zor. Oysaki yazabilsem yazasım, anlatabilsem anlatasım var ne kadar da çok. Ya şimdi kimin sesiyle kendimi avutayım, kimin sözüyle... Kimin varlığıyla iyi hissedeyim kendimi.