Biga’ya giderken yüreğimde ayrı bir heyecan da vardı tabi. Belki de ilk defa internet üzerinden tanıştığım ve uzun bir süre iletişim kurduğum; muhabbet/sohbet ettiğim, dertleştiğim... Ama sesini duymadığım, kendisini fotoğraflardan bildiğim, dokunmadığım, hissetmediğim birini görecektim.

 

Bu kadar heyecanın sebebi belkide aramızdaki iletişimin sadece yazılı olması ile ilgili; internetten eposta, çevrim içi mesajlaşmalar, cep telefonu ile kısa sms’ler... İletişim dilinin sadece yazılı olduğu yerde bir insan ile bu kadar yakınlık kurmak. Sonrasında özlediğini hissetmek, görmek istemek. Sanki uzun süredir arakdaşım gibi, kırk yıldır derler ya öle bişi...

Otogara indiğimde gözlerim hemen aradı, göremeyince telefona sarıldım. Çok geçmeden karşıma dikildi. Gözlerimiz. Tebessümümüz. Merhaba deyişimiz. Kucaklaşmamız... Özlemişim gerçekten. Umarım hayatımdan eksik olmaz hiç. Hep sevdiklerim arasında kalır. Ben de onun...

yorumlar (0)

yorumları göster/gizle