Bir an ki unuttuğunu sandığın. Bir an ki, bir umut son an da ufacık bir mesaj ile. O kadar zaman ki, gecmesine rağmen hala varlığından etkilendiğin. Unutmak istemediğin. Hep hayatında olacağını bildigin. Yanında olmaktan, dokunmaktan, sesini duymaktan, tebessümünden, gözlerindeki ışıltıdan, içtenliğinden, samimiyetinden... Keyif aldığın. Mutlu olduğun. Bir mesaj işte. “ Geliyorum, görüşürmüyüz? ” Zamana yenik düşmeden...

Eğitimin bitimi ardından gece yarısına bilet almıştım İzmir'den İstanbul'a dönüşüm için. Arada boşta kalan sekiz saatimin, buluşmamızdan itibaren bi altı saati nasıl geçti bilemedim. Dop dolu. Özlem dolu. Sevgi dolu. Mutluluk dolu. Keyif dolu. İkimizin de gözleri ışıl ışıl. İkimizde de tebessüm. Meğer ne kadar çok şey olmuş o kadar zaman içinde. Neler ile karşılamışız, neleri aşmışız. Hayata bağlanmışız daha çok. Düşmemişiz hayatın bu direnişe karşı yenik. Düşmemiş dostluğumuz da bu gecen zamanın vurdum duymazlığına...

İyi ki görmüşüm. Gitmişim. Haber etmişim. Gelmişiz biraraya... Ne mutlu, tekrar tekrar görüşebileceğimizi, birbirimizi unutmayacağımızı bilmek. Uzakta olsakta varlığımızı hissettmek. Ne mutlu ki iyiki varsın.

yorumlar (1)

yorumları göster/gizle cnm benim,iyi ki geldin iyi ki gördüm iyi ki varsın... : lara yıllar geciyor , o kadar uzun bir vakit akıyor ki görüşülen ilk ve tek anın kısalığının aksine ,inadına sanki daha bir yoğunlaşıyor...tanı(yama)manın güzelliğini daha bir anlamlandırıyor ,belki de buna hasret sarılıyoruz birbirimize ,aradığımızı bulmak ümidiyle:) yazdım buraya silinmez artık:) olymposta sana kapında bekçi,yanında saki sözüm var tabii tanrı bana olan sözünü tutarsa... 25 Aralık 2007, Salı